Iedereen die bij benadering een tijdgenoot van de fotograaf is, zal brokjes uit zijn eigen leven in diens foto's terugvinden, of tenminste dingen die hem aan zijn eigen leven doen denken,' schrijft Willem Frederik Hermans in zijn inleiding.Vanaf de jaren '30 tot nu, de tijd dat Carel Blazer als fotograaf werkzaam is, heeft hij uiteraard vele tijdgenoten. Zij zullen in zijn foto's zijn betrokkenheid bij vooral de menselijke kanten van het leven, bij wat mensen bezighoudt, herkennen.Vóór 1939 betekende dat voor hem het geloof in een nieuwe wereld, invloeden van het Bauhaus, de Stijlbeweging en le Corbusier, gebouwen van glas en staal, wonen in zon en ruimte; het fascisme bestrijden; weg met de Amsterdamse tierlantijnen school. In 1937 fotografeerde hij in Spanje het republikeinse leger. In datzelfde jaar organiseerde hij met een groep fotografen die een andere wending gaven aan de fotografie inNederlandde eerste fototentoonstelling - foto '37 - in hetStedelijkMuseuminAmsterdam. Helder kijken naar een nieuwe wereld. Het uitbuiten van alle technische mogelijkheden. `De vodden uit de lens' schrijft Piet Zwart. Erop uittrekken om te `reporteren'. Deze periode, 1937-45, vormt het laatste hoofdstuk van het boek: tijdsdocumenten, die tekst noch uitleg vragen.Het boek opent met foto's uit een twintigtal reportages, die Carel Blazer, veelal in opdracht van bedrijven, maakte. Ze laten zien wat hem boeide in kunstwerken, zoals de monumenten van weg- en waterbouwers worden genoemd. De menselijke inspanning om met materie om te gaan en er iets van te maken, waar de natuur part noch deel aan heeft.Het grootste deel kreeg de titel leve de vrede'. 'Viva la pace' stond op de boot van een visser uit Ravenna, een foto die de inleiding is op de foto's, waarmee hij ons duidelijk maakt waarom hij fotografeert. Hij geeft ook antwoord op die vraag als hij zegt: `De armoede heb ik nooit gezocht. Mensen spreken meer in hun openheid en lach dan in hun ellende. Al die gewone wezens waar de oorlog niet voor bedacht is'. Wie goedkankijken zal in de tweehonderddertig foto's een intens mensenleven van een fotograaf herkennen, die werkte met een visie, motivatie en een enorme inzet. Niet alleen zijn foto's zijn daar een getuigenis van, ook zijn inspanningen om de fotografie inNederlandte beïnvloeden door kontakten met kollega's en door zijn aktiviteiten in organisaties van kunstenaars en fotografen.Carel Blazer (1911) werd na de HTS fotograaf van beroep bij gebrek aan werk voor een afgestudeerd elektrotechnicus. Hij kreeg hiervoor een opleiding in 1934 bij Hans Finsler in Zürich. Sindsdien is hij als zodanig werkzaam, slechts onderbroken door de Tweede Wereldoorlog, toen hij actief deelnam aan het verzet.